Ένα blog για ζόρικους καιρούς...

Ένα blog για ζόρικους καιρούς... τους δικούς μας...

Πέμπτη, 17 Νοεμβρίου 2011

17 Νοέμβρη, ποτέ τόσο κοντά

17 Νοέμβρη. Σχολική γιορτή δημοτικου σχολείου στη Γλυφάδα.
Ψιχαλίζει και κάνει κρύο.
Μεσα στην αίθουσα δεν πέφτει καρφίτσα. Μου φαίνεται πως ειναι η πρώτη φορα που δεν πήγαμε μόνο "για να δουμε τα παιδιά". Σχεδόν με ευβλάβεια, σιγουρα με συγκίνηση ακουνε όλοι τα ποιηματα τα θεατρικά σκετσάκια και τους διαλόγους. Στον τοίχο ένα κρεμασμένο πανί και πάνω κατι ανάμεσα σε παιδική ζωγραφιά και πραγματικό έργο τεχνης, ενα παιδί που γράφει στον τοίχο "Ελευθερία". Στα ηχεία ο σταθμός του Πολυτεχνείου.
Το Πολυτεχνείο ζωντανευει από μικρά παιδάκια που ίσα που καταλαβαίνουν για τι πραγμα μιλάνε. Κι όμως, πρωτη φορά τόση σοβαρότητα, παλεύουν να μπουν στο πετσί των ρόλων. Χορωδία τραγουδάει το "Λεβέντης εροβόλαγε". Ανατριχίλα, αλήθεια δεν υπερβάλω. Νοιωθω σαν ναναι '75. Δεν ειναι γιορτή λέει ο δασκαλος μαζι με τα παιδιά...ειναι μάθημα.
Ακούω ενα παιδακι που λέει..."μπαμπά γιατί συγκινιέμαι;"

Η Ελλάδα βαδίζει προς την πόρτα της Πατησίων. Το '73 χειροκροτάει.
Ποτε η μερα δεν ήταν τόσο ζωντανή. Στην ουσία της...
Το απόγευμα θα ειναι η μεγαλύτερη συγκέντρωση και πορεία.

 http://giorgossarris.blogspot.com/2011/11/17.html

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου