Ανατροπές σταβλίσιες

 

Στήνοντας αφτί για τα Χριστούγεννα
Του Θανάση Ν. Παπαθανασίου*

Δυο μέρες μετά τα Χριστούγεννα οι στοχασμοί μας είναι προφανώς αμέτρητοι, για αμέτρητες έγνοιες. Νομίζω όμως πως έχει ξεχωριστή σημασία, κάποιοι στοχασμοί μας να αφορούν καθαυτά τα Χριστούγεννα. Η πίστη δεν είναι ολονών, ούτε προτίθεμαι να τη ζητήσω από όλους. Είναι, όμως, ολονών ο εορτασμός και η αργία, και ως εκ τούτου είναι σημαντικό να κουβεντιάζουμε τη δυναμική της γιορτής και της αργίας. Στον αντίποδα του νεοφιλελευθερισμού, που είναι ικανός να καταργήσει την κοινή γιορτή και να την αντικαταστήσει με ατομικά ρεπό σε μη-κοινό για όλους χρόνο, η δημόσια γιορτή είναι κορυφαία ευκαιρία για τα πιο ουσιώδη του ανθρώπου: για τα ανταμώματά του, για την σχόλη του, για τον προβληματισμό του.
Εδώ και μερικά χρόνια κάτι αλλάζει στον χριστουγεννιάτικο στολισμό. Το δέντρο συνεχίζει να κυριαρχεί, συχνά όμως δεν συνοδεύεται από τη φάτνη. Προφανώς η φάτνη ταυτίζεται με την πίστη στον Χριστό και την ενανθρώπισή του και ως εκ τούτου αποφεύγεται όποτε δεν συντρέχει αυτή η πίστη ή όποτε το δέντρο το στολίζει κάποιος δήμος που θέλει να είναι ουδετερόθρησκος. Προσωπικά δεν μέμφομαι την ουδετεροθρησκεία, ούτε μπορώ να διανοηθώ ότι η πίστη δεν είναι θέμα καρδιάς κι ελευθερίας. Όμως, σε επίπεδο συμβολικό, δηλαδή στο επίπεδο των αξιών που καθιστούν μπορετό το αντάμωμα όλων των ανθρώπων (πιστών και απίστων) στον κοινωνικό χώρο, χρειάζεται κάτι περισσότερο να κοιταχτεί.

Ο Θεός μου ο Αλλοδαπός

«Καλά Χριστούγεννα» είναι η ευχή που προς το τέλος κάθε έτους λέγεται εκατομμύρια φορές. Είναι απλό όμως. Έχετε σκεφτεί ότι «Χριστούγεννα» δεν σημαίνει παρά «Χριστού Γέννα» και ότι «Καλά Χριστούγεννα» σημαίνει να ’ναι έτσι τα πράγματα μέσα μας κι έξω μας ώστε να πραγματοποιηθεί δίχως προβλήματα η γέννηση του Χριστού;

Περίεργο Θεό έχω, μα την αλήθεια! Άν βέβαια μιλάμε για Ορθοδοξία, τότε θα πρέπει να μιλάμε για έναν Θεό που γυρεύει να γεννηθεί και φέτος σε κοινωνίες- σούπερ μάρκετ πόνου, πολέμου, αδικίας και σε καρδιές- πρακτορεία μοναξιάς, απελπισίας, ρατσισμού. Πώς θα μπορούσα, λοιπόν, να σκιαγραφήσω (μ’ όλη μου την αδεξιότητα κι έκπληξη) τον Θεό μου;

Ο Θεός μου ο μετανάστης

Ο Χριστός είναι Υιός Θεού, Θεός κι αυτός, που ξενιτεύεται από τους ουρανούς Του για να κατέλθει στη γη ωσάν σε ξένο τόπο. Και σ’ αυτόν τον ξένο τόπο έχει πολλή δουλειά να κάνει. Από βρέφος στη φάτνη μέχρι τη σταύρωση, την ανάστασή Του κ.ο.κ. Εργάτης λοιπόν σε ξένο τόπο (Ιω.5,17). Μα κι εκεί, ένας διαρκής μετανάστης υπήρξε: από την Παναγία συνελήφθη στη Ναζαρέτ, γεννήθηκε στη Βηθλεέμ, φυγαδεύτηκε στην Αίγυπτο, ανατράφηκε στη Ναζαρέτ, έζησε σε ασταμάτητη μετακίνηση (Ματθ.2-3,Λουκ.2,1-5, Πραξ. 10,38-39). Μήπως δεν το ’πε ο ίδιος; «Οι αλεπούδες έχουν καταφύγιο, και τα πουλιά έχουν φωλιές. Ο Υιός όμως του Ανθρώπου δεν έχει πού να γύρει το κεφάλι» (Ματθ. 8,20).

Ένα βρέφος -μετανάστη- λοιπόν είχε βάλει στο μάτι ο φονιάς Ηρώδης. Σας θυμίζει αυτό τίποτα; Μήπως στις μέρες μας ο Ηρώδης άφησε το παλιομοδίτικο σπαθί του και άδραξε τη σβάστικα; Και τι θα πει άραγε «μετανάστης» στις μέρες μας; Πακιστανός στην Αγγλία; Έλληνας στη Γερμανία; Μήπως Αλβανός στην Ελλάδα; Ασήμαντα ανθρωπάκια σε ξένο τόπο, θα πείτε. Έλα, όμως, που ο παράξενος Θεός μου ταύτισε τον Εαυτό Του μαζί τους; «Ήμουνα ξένος... Όποιος περιθάλπει έναν απ’ αυτούς τους άσημους αδελφούς μου, περιθάλπει εμένα» (πρβλ. Ματθ. 25, 31-46).

ΤΑΠΕΙΝΟΓΡΑΦΙΑ PLUS: Λευκοί κουραμπιέδες με κόκκινο αίμα

 Ο Τάσος (ΤΑΖ) Θεοδωρόπουλος, λίγο μετά τη σφαγή του Κονέκτικατ, αναρωτιέται τι ώρα κλείνουν αύριο τα μαγαζιά.

 

Ήταν ένα όμορφο απόγευμα γιορτών. Πήγα στο γραφείο τραγουδώντας  σαν χαζός το «Do They Know it’s Christmas», αγκαλιά με μια γαβάθα βότκα, σοκολατάκια, κέικ. Χαρούμενοι άνθρωποι που ξεκινάμε κάτι καινούργιο και όμορφοι να πιάνουμε ο ένας τα μάγουλα του άλλου από ευγνωμοσύνη στην ομορφιά της ζωής. Σε μια χαρούμενη μέρα, που ξεκίνησε με την ταινία «Η Ζωή του Πι», και την αναζήτηση του Θεού, συνεχίστηκε με μια γλυκιά συνομιλία με τον Γιώργο Πανόπουλο για τη μοίρα των ανθρώπων, τη γλύκα και το βάσανό τους. Γύρισα σπίτι 12 το βράδυ, κουβαλώντας σαν κάτι πολύτιμο, μια σακούλα με κρεμμύδια που μου ζήτησε να της αγοράσω η μάνα μου. Πανέτοιμος για ένα όμορφο βράδυ, αγκαλιά με τους γάτους μου, τα αγαπημένα μου σίριαλ που έχω κατεβάσει να δω, τη γκρίνια της μάνας, το σπιτικό φαγητό, τα αξημέρωτα καμάκια στο Ίντερνετ.

Στην πόρτα, σχεδόν πριν μπω μέσα, η μάνα Σοφία μου είπε για κάτι φοβερό που συνέβη στο Κονέκτικατ, για μια ακόμα σφαγή σε σχολείο. Μου ζήτησε να ανοίξω τα ξένα κανάλια για να της μεταφράσω τι συνέβη. Μια στιγμή, ίσως και δυο και τρεις, και όλα τα χριστουγεννιάτικα λαμπάκια που ακόμα δεν είχα προλάβει να ανάψω, αλλά υπολόγιζα να το κάνω αύριο, έσβησαν, χωρίς καν τον εντυπωσιακό θόρυβο ενός πυροβολισμού. Έσβησαν σαν κάτι που δεν είχε λόγο να υπάρχει εξ’ αρχής. Στο ανολοκλήρωτο μιας αθωότητας που δεν της δόθηκε καν η επιλογή του να σκληρύνει. 20 παιδιά ηλικίας 5 ως 10 ετών, δολοφονημένα από έναν 20χρονο στο σχολείο τους, μαζί με τη μητέρα του και τον ίδιο που αυτοκτόνησε.

Στη Βηθλεέμ

Το φάντασμα των Χριστουγέννων

 Βαρέθηκα τις πολιτικές αναλύσεις, με κουρασαν οι δυσοίωνες προβλέψεις , πλήττω αφόρητα με την τρομολαγνεία.

Τι από όλα αυτά μπορεί να βοηθήσει τους ανθρώπους που υποφέρουν; Πως μέσα από αυτές τις απίστευτες μπούρδες θα βρούμε τον τρόπο ν αντιμετωπίσουμε όλα αυτά τα απίστευτα που μας συμβαίνουν σε καθημερινή πλέον βάση; Υπάρχει τρόπος να βοηθήσουμε και να βοηθηθούμε  ή απλά θα αρκεστούμε στα βρισίδια κατά του ΓΑΠ  και του ΜΠΕΝΥ και ως εκεί ήταν την κάναμε την Επ- Ανάσταση μας;

Και μην ξεχνιόμαστε σε λίγες μέρες έρχονται και Χριστούγεννα.

Είμαι βαθύτατα μοναχικός άνθρωπος και γενικά οι γιορτές πάντα κάτι μου προκαλούσαν. Όλος αυτός η καταναλωτισμός , με τον απίστευτο κόσμο να συνωστίζεται παντού, (πιθανότατα πάσχω και απέ αγοραφοβία, αλλά μάλλον όχι σε προχωρημένο στάδιο).Για να μην αναφερθώ στην αλλεργία μου στην "προκάτ" χαρά που όλοι no mater what πρέπει αυτές τις μέρες να ξεχειλίζουμε από αγάπη και ευτυχία , οι οποίες αρχίζουν και τελειώνουν όμως μέσα σε καμπόσες παγερές χειραψίες και μερικά χαμογέλα τύπου Joker...

Δεν βρήκα πότε τον τρόπο να βιώσω τη γιορτή ακούγοντας τον Ρουντολφ το Ελαφάκι, τρώγοντας τόνους μελομακάρονα και βλέποντας παντού περιτυλίγματα γνωστού  πολυκαταστήματος παιχνιδιών....Για να πω την απόλυτη αλήθεια πάντα είχα μέσα μου την κρυφή ελπίδα πως τελικά κάτι θα γίνει και θα συμβεί το πολυπόθητο θαύμα των Χριστουγέννων, πως γυρίζοντας 7 το πρωί σουρωμένη μετά από ένα μπουκάλι ουίσκι , κάπου θα έβλεπα τον Αι - Βασίλη ή έστω λίγο από το έλκηθρο ή τέλος πάντων , αν αυτό ήταν too much ,πως το επόμενο απόγευμα που θα ξυπνούσα θα έβρισκα στο σαλόνι τον έρωτα της ζωής μου, κάτω από το δέντρο , ο οποίος αφού θα είχε ψάξει και θα με είχε βρει, θα με έπαιρνε από το χέρι και θα τρέχαμε τη χιονισμένη Μεσογείων χεράκι - χεράκι.

Τίποτα από αυτά δεν συνέβη και έτσι βολεύτηκα για πολλά χρόνια στο ρόλο του φαντάσματος των Χριστουγέννων που απλά περιφέρεται και ενίοτε θυμίζει στους άλλους τι έχουν κάνει, τι κάνουν ή τι θα κάνουν του χρόνου. Τη γιορτή την έβλεπα πίσω από το τζάμι.....

Πριν μερικά χρόνια όμως μια μεγάλη ανατροπή στη ζωή μου με έκανε να στραφώ στη "φιλανθρωπία των Χριστουγέννων". Εκεί μαζί με άλλους ανθρώπους (κανονικούς όχι φαντάσματα) έτρεχα από ορφανοτροφείο σε ψυχιατρείο και από εκεί βολίδα στο γηροκομείο και σε κέντρα αποκατάστασης, αποτοξίνωσης απο- γενικώς. Έλεγα τα κάλαντα, τραγουδούσα, μοίραζα πίτες , καραμέλες και μελομακάρονα, χόρεψα το "Μήλο μου κόκκινο" καμιά 20αρια φόρες και ένιωσα χέρια ζεστά , βλέμματα καθαρά, και άκουσα ευχές ολόψυχες ανθρώπων που δεν ήξερα ούτε με ξέραν και πιθανότατα δεν θα ξανασυναντιόμασταν σύντομα.

Μια μέρα πήρα μαζί μου τον γιο μου σε μια επίσκεψη στο γηροκομείο. Οι άνθρωποι εκεί χαρήκαν πολύ....Είχαν πολύ καιρό να δουν μικρό παιδί χόρεψε, γέλασε, μάζεψε ευχές και φιλία αρκετά να τον κρατήσουν μέχρι τα επόμενα Χριστούγεννα. Όταν γυρίσαμε σπίτι μου είπε: Μαμά είμαι το θαύμα των Χριστουγέννων! Τι είσαι τον ρώτησα. Το θαύμα των Χριστουγέννων μου ξαναείπε , μου το είπε μια κυρία εκεί που ήμασταν..Χαμογέλασα κυρίως γιατί έδειχνε τόσο ευτυχισμένος όσο δεν τον είχα δει ούτε όταν του είχα αγοράσει το τελευταίο μοντέλο PCP.

Είναι τόσα τα καθημερινά μας προβλήματα και πρέπει όλα να τα αντιμετωπίσουμε με κόπο και με αγώνες. Όλο αυτό θέλει δύναμη. Δύναμη ψυχής και καρδιάς. Αυτή τη δύναμη δεν θα τη βρούμε σε καμία πιστωτική, σε κανένα πολυκατάστημα σε καμία παραγεμισμένη γαλοπούλα.

Γ ΔΕΛΤΑ

Έκοψαν το ρεύμα σε άπορους στην Κηφισιά.

Με εντολή του δήμου Κηφισιάς κόπηκε το ρεύμα στα λειώμενα στην περιοχή Αγ.Βαρβάρας, όπου μέχρι σήμερα κατοικούν άποροι με μικρά παιδιά.Τα λειώμενα θα έπρεπε...


 να έχουν εκκενωθεί εδώ και πολύ καιρό.Κάποιοι ίσως να τα έχουν καταλάβει και παράνομα.Είναι όμως ανθρώπινο μέσα στο χειμώνα και λίγο πριν τα Χριστούγεννα να μένουν χωρίς ρεύμα οικογένειες με μικρά παιδιά; 


http://planet-greece.blogspot.com/

http://gordiosdessmos.blogspot.com/2011/12/blog-post_6689.html