Το δέντρο

Εγραψε: Pitsirikos

Το δέντρο που μας πλήγωσε είχε λουλούδια σήμερα το μεσημέρι. Κάποιοι δεν ξεχνούν. Ίσως, να μη μας μείνει τίποτε άλλο από την Μνήμη. Αλλά η Μνήμη είναι τα πάντα.

Θα σε θυμάμαι και θα σ’ αγαπώ

Εγραψε: Pitsirikos

 

Όλοι την λένε σε όλους. Μιλάμε για μίσος. Πού το έκρυβαν τόσα χρόνια; Βρισίδια, προσβολές, αγωγές, επιστολές, ο κακός χαμός. Να την πω τώρα εγώ σε κάποιον, να τον κάνω σκουπίδι, για να αισθανθώ ανώτερος – «να, αυτός είναι σκατάς, άρα εγώ είμαι καλός». Και πόσο θα κρατήσει αυτή η «δικαίωση»; Μετά θα πρέπει να την πω και σε άλλον, και σε άλλον και κάθε μέρα σε κάποιον άλλον. Και πότε θα αγαπηθούμε;
Αν υπάρχει κάτι που με εξοργίζει -ή, καλύτερα, μου προκαλεί τρελή θλίψη- δεν είναι η χρεοκοπία, δεν είναι όλοι αυτοί οι απατεώνες που γεννάνε κάθε μέρα νέους απατεώνες, δεν είναι τίποτα από όλα αυτά που είναι στην επικαιρότητα.
Αυτό που μου μαυρίζει τα σπλάχνα είναι πως – τώρα πια- πεθαίνουν ωραίοι και καλοί άνθρωποι και την επόμενη μέρα είναι σαν να μην έζησαν ποτέ.
Είναι σαν να πεθαίνει ο κανένας. Το έχετε προσέξει;