«Παρακαλώ, κύριε, περάστε. Έχουμε ανοίξει τα διόδια για να σας απαλλάξουμε, έστω για λίγο, από το νταβατζιλίκι των εργολάβων» του είπε κάποιος.
«Όχι. Θέλω να πληρώσω. Πάνω απ’ όλα, οι νόμοι. Και το κιμπαρλίκι, ρε γαμώτο. Να με πει κανείς τζαμπατζή; Δε θα το αντέξω» ήταν η απάντηση.
«Δε θα σας κατηγορήσει κανείς, κύριε. Δεν είναι τζαμπατζιλίκι η άρνηση στο νταβατζιλίκι. Περάστε τώρα που γυρίζει».
Ανοίγει η πόρτα του συνοδηγού και βγαίνει έξαλλος ένας μαγκούφης.
«Το έχετε παραχέσει με το νταβατζιλίκι. Ε όχι και νταβατζής ο εργαλαβούκος μου…» λέει στους παρευρισκόμενους «…που τόσα λεφτά έδωσε για την προεκλογική μου εκστρατεία» λέει από μέσα του.
Συνεπής απέναντι στο χρέος που έχει προς τους εργολάβους που γαμάνε τη χώρα, αλλά στηρίζουν τους πολιτικούς, συνεπής και στον τραμπουκισμό που διδάχτηκε στα νιάτα του μέσα στο κόμμα του, απλώνει τη χερούκλα του κι αρπάζει ό,τι πιο αδύναμο βρήκε μπροστά του. Μια γυναίκα. Σ’ αυτήν θα ξεσπάσει. Αρχίζει και την ταρακουνάει. Δεν προλαβαίνει να της χώσει μπουνιά γιατί μπαίνουν οι άλλοι τζαμπατζήδες και την απομακρύνουν. Δεν του κάνουν τη μούρη κρέας. Εκεί το έχασα. Δε θυμάμαι και πολλά. Δεν ξέρω αν ήταν από ευγένεια ή επειδή τους είπε το περίφημο «ξέρετε-ποιος-είμαι-εγώ-ρε».
Φεύγει και μπαίνει στα γραφεία των διοδίων και σε λίγο όλοι μάθαμε ποιος-είναι-αυτός-ρε. Όταν πλάκωσαν τροχαία, ασφάλεια, ΟΠΚΕ, μέχρι και αστυνομικός διευθυντής. Ναι ρε. Είμαι αυτός που μπορεί να κινητοποιήσει όλη την αστυνομική δύναμη της περιοχής. Είμαι βουλευτής. Κι έχω μάθει να πληρώνω.
Με τόση αστυνομία και με τόση εντιμότητα, σκιάχτηκα και ξύπνησα η δύσμοιρη. Καταϊδρωμένη, με σπασμούς και με διακόσιους χτύπους το λεπτό.
Είμαι βουλευτής κι έχω μάθει να πληρώνω με τα έξτρα που πληρώνομαι για τις μετακινήσεις μου. Τα οποία, για να τα πληρωθώ εγώ, φορολογήσαμε εσάς. Και ναι, θέλω να τα δώσω στον εργολάβο των διοδίων. Αν δεν ήταν αυτός (και κάτι μαλάκες που τους έταξα διάφορα και με ψήφισαν) δε θα ήμουν εγώ εδώ τώρα. Το πολύ πολύ, να είχα καταστραφεί οικονομικά επειδή είμαι άχρηστος στη δουλειά μου, καθώς, χωμένος μέσα στο κόμμα μια ζωή, ποτέ δεν ασχολήθηκα μ’ αυτήν. Έχω μπέσα εγώ. Δεν ξεχνώ τους ευεργέτες μου. (Ε, εντάξει, τώρα γι’ αυτούς τους χίλιους που με ψήφισαν για να διοριστούν και δε θα διοριστούν ποτέ, δε φταίω εγώ αλλά η καμένη γη που παραλάβαμε).
Είμαι βουλευτής κι έχω μάθει να πληρώνω. Είμαι βουλευτής με την ψήφο σας κι έχω μάθει να πληρώνω με τα λεφτά σας είναι το σωστό. Να δούμε πότε θα πληρώσετε όπως πρέπει εσείς οι βουλευτές.
