ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ ΚΑΙ ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑ- ΤΡΙΤΗ ΦΑΣΗ ΤΟΥ ΑΝΤΙΔΙΚΤΑΤΟΡΙΚΟΥ ΑΓΩΝΑ – Η ΤΕΛΙΚΗ ΡΗΞΗ ΚΑΙ Ο ΚΑΤΑΛΥΤΙΚΟΣ ΡΟΛΟΣ ΤΗΣ «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ».

Οι διώξεις κατά Ψαρουδάκη ,π.Γιώργη Πυρουνάκη κ.ά.-Η αντίσταση των φοιτητών της Θεολογικής Αθήνας

Ο  Νίκος Ψαρουδάκης

Δημοσίευση αποσπάσματος του Δ' κεφαλαίου του βιβλίου  του Ανδρέα Αργυρόπουλου,"Χριστιανοί και πολιτική δράση κατά την περίοδο της Δικτατορίας 1967-74"

«Η 21^η Απριλίου πήρε την εξουσία με τη βία. Επανάσταση και βία είναι δύο πράγματα ασυμβίβαστα Η «ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ» που γίνεται με τη βία είναι Πραξικόπημα, είναι Κίνημα, είναι ό,τι θέλετε και όχι επανάσταση….Η 21^η Απριλίου δεν έχει κανένα από τα χαρακτηριστικά της Επαναστάσεως. Και με βία επεκράτησε και ιδεολογία δεν έχει…. Την ανάγκη της Ιδεολογίας την αισθάνθηκε βέβαια η 21^η Απριλίου. Και γέμισε τα λεωφορεία, τους τοίχους, τους Δημόσιους χώρους μ’ εκείνο το « Ελλάς Ελλήνων Χριστιανών» και άλλα συνθήματα που το ράδιο μετέδιδε το πρωϊ της 21^ης Απριλίου! Τι όμως σημαίνουν όλα αυτά και ποια αξία μπορεί να  έχουν; Αν σήμερα τα τανκς ήταν επιτρεπτό και δυνατό να μπουν στην υπηρεσία του Ευαγγελίου, τότε ο Χριστός θα εγεννάτο στα Ανάκτορα του Ηρώδη και όχι στη φάτνη της Βηθλεέμ και οι συνεργάτες του θα ήταν χιλίαρχοι των ρωμαϊκών λεγεώνων και όχι ψαράδες της Γαλιλαίας! Ας μάθει κάθε στρατοκράτης καταπατητής του Πνεύματος και θιασώτης της βίας ποια είναι η πραγματική δύναμη, η δύναμη των Χριστιανών: « Ούτοι εν άρμασιν και ούτοι εν ίπποις,  ημεις δε εν ονόματι Κυρίου του Θεού ημών μεγαλυνθησόμεθα « (Ψαλ. 19,8)! Η σύνδεση του χριστιανικού ονόματος με τη βία και τη στρατοκρατία ήταν μια πράξη ανίερη και μονάχα αυτή είναι αρκετή να καταδικάσει την 21^η Απριλίου! Όχι ότι ο Χριστιανισμός δεν πρέπει να μπει στο Δημόσιο βίο, αλλά γιατί αυτό πρέπει να γίνει με την ελεύθερη θέληση του λαού και όχι με τη βία»[1].

1-6-1967-Ψαρουδάκης πρός Ιερώνυμο:Όταν ο λαός καταδυναστεύεται, ο καλύτερος άμβωνας για την Δ. Εκκλησία είναι η φυλακή

Από το βιβλίο του Ανδρέα Αργυρόπουλου,"Χριστιανοί και πολιτική δράση κατά την περίοδο της Δικτατορίας 1967-74"

Η πολιτική αυτή αντίληψη για κάθετη ρήξη με τη δικτατορία φαίνεται και σε ένα από τα πιο ιστορικά κείμενα του Νίκου Ψαρουδάκη, την επιστολή του την 1-6-1967 προς τον Αρχιεπίσκοπο Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ. Ιερώνυμο. Η χώρα περνάει τον δεύτερο μήνα διακυβέρνησής της από τους συνταγματάρχες και το κίνημα της Χ.Δ. δια του προέδρου του, καλεί τον Αρχιεπίσκοπο να αναλάβει τις ευθύνες του: «Εκτιμώ πως είναι απαράδεκτη η απουσία των χριστιανών ποιμένων και ποιμενομένων από τα κοινωνικά και πολιτικά γεγονότα της εποχής «Πού είναι η παρουσία μας και η παρρησία μας στην τόσο ανήσυχη εποχή μας; Ενώ ο κόσμος άβουλος βαδίζει στη μακάβρια ερήμωση του βιβλικού Αρμαγεδώνος, ενώ άνθρωποι κενόδοξοι μεταβάλλουν το ψέμμα και την φαιδρότητα σε καθεστώς, ενώ οι ελευθερίες και τα ατομικά δικαιώματα καταπατούνται με σατανικό κυνισμό, εμείς οι Χριστιανοί, οι οπαδοί του Μεγάλου Ελευθερωτού, τι κάνομε; Πόσοι διωχθήκαμε; Σε μια εποχή που το Ευαγγέλιο καταπατείται  χωρίς προσχήματα και σαν πίστη και σαν πράξη, πού αλλού μπορούσε να ήταν η θέση των Χριστιανών παρά στις επάλξεις και στα δεσμωτήρια; Εάν αυτό δεν είναι σωστό, τότε η θυσία των Μαρτύρων της Χριστιανικής πίστεως ήταν μια θυσία κουτή!…»[1].

1967 και 1973: Εκκλησία και χούντα – οι δυο όψεις

Το ποστ αυτό χαρίζεται ειδικά στον από τροχαίο «χαμένο» – το πιθανότερο δολοφονημένο -  π. Τιμόθεο Λαγουδάκη, τον ανεξάντλητο αγωνιστή π. Γεώργιο Πυρουνάκη

και τον εξορισμένο στη Γυάρο αγωνιστή Νίκο Ψαρουδάκη!

Όσοι είναι σχετικοί με τον αντιδικτατορικό αγώνα ξέρουν τι εννοώ. Βεβαίως ισχύουν και τα λόγια του π. Γ. Μεταλληνού: ««Δυστυχώς, οι ιεράρχες δεν ετήρησαν δημοκρατική στάση και δεν αφουγκράστηκαν τους παλμούς του λαού κατά την περίοδο της δικτατορίας, όπως το έπραξαν -με πολλούς τρόπους- οι απλοί παπάδες. Το μεγάλο έγκλημα της Ιεράς Συνόδου ήταν που δεν πήγε σύσσωμη στο Πολυτεχνείο. Αν το έκανε, η εξέλιξη θα ήταν βέβαια πολύ διαφορετική»[1].