Τα καλά παιδιά

Εγραψε: Pitsirikos

Κάθε φορά που διαπράττεται μια εγκληματική ενέργεια από νεαρούς ανθρώπους, οι κατηγορούμενοι, οι δικηγόροι τους και το περιβάλλον τους επικαλούνται το καθαρό ποινικό μητρώο και τον πρότερο έντιμο βίο , λες και είναι κάνα κατόρθωμα να μην έχεις σκοτώσει κάποιον μέχρι τα 18 σου.
Επίσης, οι κατηγορούμενοι και οι δικηγόροι τους επικαλούνται τους καλούς βαθμούς στο σχολείο, την αγάπη για την πατρίδα και το έθνος, τις συχνές επισκέψεις στην εκκλησία, μετάλλια σε κολυμβητικούς αγώνες και άλλα τέτοια.
«Κύριε πρόεδρε, δολοφόνησα δυο ανθρώπους αλλά είχα πολύ καλούς βαθμούς στα Μαθηματικά. Αν δεν με πιστεύετε, βάλτε μου καμιά εξίσωση να σας την λύσω».
«Κύριε πρόεδρε, μαχαίρωσα δυο Πακιστανούς στην Κυψέλη αλλά πάω κάθε Κυριακή στην εκκλησία και ψέλνω».

Πώς η Χρυσή Αυγή στρατολογεί μαθητές στα ελληνικά σχολεία

Γράφει: ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ

Δηλώνει εθνικιστής και ενεργός υποστηρικτής της Χρυσής Αυγής. Ο Δημήτρης είναι μαθητής της Γ’ Λυκείου, κοντά στο 1,80 ύψος, με παιδικό πρόσωπο και δυνατή χειραψία. Βασικό μέλος, όπως λέει, της ομάδας Εθνικιστική Συσπείρωση Βορείων Προαστίων, στην οποία συμμετείχαν συνομήλικοί του, νεότεροι και 30άρηδες. «Βγάζαμε δικά μας αυτοκόλλητα, γράφαμε συνθήματα. Υπήρχαν όμως και κάποιοι που κοπανούσαν αλλοδαπούς στα φανάρια» λέει.

Στο σχολείο του η δημοτικότητα της Χρυσής Αυγής έχει αυξηθεί μετά την είσοδο του κόμματος στη Βουλή. «Κάποτε ήταν μόδα η αναρχία. Απλά και μόνο για να πας κόντρα στο σύστημα. Ετσι και σήμερα υπάρχουν πολλοί νέοι που λένε ότι είναι εθνικιστές. Ερχονται με φούτερ του ελληνικού Στρατού ή με μπλούζες της Χρυσής Αυγής. Ισως το κάνουν και για τις κοπέλες» αναφέρει. Η τάση εμφανίστηκε στην περιοχή του μετά τις δημοτικές εκλογές του 2010. Τότε, όπως εξηγεί, κάθε τάξη απέκτησε τρία με τέσσερα παιδιά ακροδεξιών αντιλήψεων.\

Γιατί δεν κάνουμε κάτι;

Του Κώστα Βαξεβάνη

Με μια απλή εμπειρική λογική, ο βαθμός της καταπίεσης ή της εξαθλίωσης του κόσμου γεννά αυτόματα την αντίδραση. Οι άνθρωποι δηλαδή αντιδρούν όταν σπρώχνονται στο περιθώριο, όταν τους αφαιρούνται επιλογές, όταν αγγίζουν τα όριά τους. Είναι μάλλον εμφανές πια πως στην κοινωνία δεν λειτουργεί αυτή η γραμμική σχέση, ο αυτοματισμός.
Η καταπίεση δεν δημιουργεί απαραίτητα επαναστάτες. Ή τουλάχιστον δεν τους δημιουργεί την ώρα που περιμένει κάποιος πως θα εμφανιστούν. Μπορεί κάλλιστα να φτιάχνει δούλους και υποτακτικούς. Στην Ελλάδα της κρίσης ο Σαμαράς συνεχίζει να κυβερνά με μέτρα που απομακρύνουν κάθε ανάπτυξη, με τον Βενιζέλο να του υπαγορεύει πολιτικές και τον Κουβέλη να του χαϊδεύει με κατανόηση το χέρι.