Τα τελευταία πέντε χρόνια στην Ε.Ε. κυριαρχεί το παράλογο δόγμα το
οποίο, μάλιστα, συγκρούεται με την ίδια την ιστορική εμπειρία του
καπιταλισμού στην αντιμετώπιση ορισμένων από τις προηγούμενες κρίσεις,
αυτό της σκληρής λιτότητας και της εσωτερικής υποτίμησης.
Τα αποτελέσματα αυτού του δόγματος είναι ευδιάκριτα, τόσο ως προς το βάθος, όσο και ως προς τη διάρκεια της κρίσης. Μιλάμε για τη μεγαλύτερη, ιστορικά, αποτυχία του συστήματος να διαχειριστεί τις εγγενείς αντιφάσεις του και τα δομικά του προβλήματα.
Παρά το γεγονός, λοιπόν, ότι η ελληνική κυβέρνηση βρίσκεται για εύλογους λόγους αυτοσυντήρησης στο ροζ σύννεφο της «επιτυχίας» και του «ξεπεράσματος της κρίσης», οι σοβαροί παίκτες διακρίνουν το απόλυτο αδιέξοδο, διακρίνουν το βάθεμα της κρίσης, το οποίο έχει χτυπήσει προ πολλού και τη δική τους πόρτα, την πόρτα της Κεντρικής Ευρώπης.
Τα αποτελέσματα αυτού του δόγματος είναι ευδιάκριτα, τόσο ως προς το βάθος, όσο και ως προς τη διάρκεια της κρίσης. Μιλάμε για τη μεγαλύτερη, ιστορικά, αποτυχία του συστήματος να διαχειριστεί τις εγγενείς αντιφάσεις του και τα δομικά του προβλήματα.
Παρά το γεγονός, λοιπόν, ότι η ελληνική κυβέρνηση βρίσκεται για εύλογους λόγους αυτοσυντήρησης στο ροζ σύννεφο της «επιτυχίας» και του «ξεπεράσματος της κρίσης», οι σοβαροί παίκτες διακρίνουν το απόλυτο αδιέξοδο, διακρίνουν το βάθεμα της κρίσης, το οποίο έχει χτυπήσει προ πολλού και τη δική τους πόρτα, την πόρτα της Κεντρικής Ευρώπης.






