Το Teza της εξουσιοφρένειας

Γράφει: Γιώργος Γκρίλης

Λένε ότι η Εξουσία όταν την επισκέπτεσαι ελαφριά τη καρδία, σου αφήνει μια σουγιαδιά στο βλέμμα. Νομίζω λένε κάτι ακόμα...

Είναι βαριά η πετριά της εξουσίας! Υψώνει το φρύδι σου στο άπειρο. Σε προοικονομεί ως τον επόμενο Θεό! Είσαι ο νυν και ο αεί. Έχεις το Αλάθητο στην Civitas Dei. Οι αντιφρονούντες οφείλουν να σε κοιτούν όπως οι κατσαρίδες το Teza. Η τύχη δεν θα σου στραβοχαμογελάσει ποτέ.
Στην Ελλάδα όλα αυτά μάλιστα μοιάζουν κεκτημένο δικαίωμα: Στην Ελλάδα που κανένας συνεργαζόμενος με την Κατοχή, κανείς βασανιστής της Χούντας, κανένας μπάτσος δεν είχε πληρώσει ποτέ για τα εγκλήματά του. Στην Ελλάδα που κανένας ψεύτης πολιτικός δεν έδωσε ποτέ λόγο. Στην Ελλάδα που η διαπλοκή και το "yes sir" στους εκάστοτε αγάδες είναι modus viventi. Στην Ελλάδα που η εναλλαγή της εξουσίας κατάντησε επεισόδιο φαιδρό μιας commedia dell' arte. Στην Ελλάδα που εκλέγεσαι επειδή «λεφτά υπάρχουν» έχοντας το (περιβόητο) «σχέδιο των 100 ημερών» και, μετά από εκατό ακριβώς ημέρες, ανακαλύπτεις ότι λεφτά δεν υπάρχουν και πρέπει να εφαρμόσεις τα τρισχειρότερα από αυτά που θα έκανε αυτός που δεν είχε σχέδιο – και γαμώ τα σχέδια, έτσι; (Κι όμως, παραμένεις, ες αεί, ατιμώρητος!)

Αφόρητη μπόχα απ' τα εξουσιαστικά πρεζόνια

Αλήθεια, τι συναισθήματα σου δημιουργούνται ακούγοντας τον Καρατζαφύρερ να ξεσκεπάζει τα «μπουμπούκια» του, που σήμερα βρήκαν θαλπωρή στους κόλπους της Ν.Δ, φτάνοντας στο σημείο ο αρχηγός του ΛΑΟΣ να λέει ότι έκανε υπουργό τον Γεωργιάδη γιατί ο πρώην βουλευτής του ΛΑΟΣ με λυγμούς απειλούσε ότι θα πέσει από το παράθυρο και θα αυτοκτονήσει, αν ο Καρατζαφύρερ δεν του έδινε υπουργική καρέκλα;

 Και σύμφωνα με τα όσα λέει ο αρχηγός του ΛΑΟΣ, λυπήθηκε τον Αδωνη Γεωργιάδη και προφανώς για να αποτρέψει το μοιραίο και να μην μείνει χήρα η Ευγενία τον έκανε υπουργό στην κυβέρνηση του Παπαδήμα. (Δείτε το βίντεο). Λέει κι’ άλλα ο Καρατζαφύρερ αλλά το βασικό είναι ότι τα πρεζόνια της εξουσίας αρχίζουν πια να μπαίνουν στο στόχαστρο και των αστών δημοσιογράφων αφού η μπόχα που αναβλύζει στην προσπάθεια τους να σώσουν το πολιτικό τομάρι τους είναι αφόρητη.



 Χαρακτηριστικό είναι το κείμενο του Δημήτρη Δανίκα στην ιστοσελίδα του «Βήματος»: