ΝΑΙ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ ΣΤΗΝ ΠΡΟΤΑΣΗ ΝΟΜΟΥ ΤΟΥ ΚΚΕ ΓΙΑ ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ ΜΝΗΜΟΝΙΩΝ

Η ΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΑΦΕΤΗΡΙΑ ΓΙΑ ΕΝΩΤΙΚΕΣ ΕΞΕΛΙΞΕΙΣ ΣΤΟ ΧΩΡΟ ΤΗΣ ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΙΚΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ

Συζητήθηκε την Τετάρτη (31/10) στην Επιτροπή Οικονομικών Υποθέσεων της Βουλής η πρόταση νόμου του ΚΚΕ για την «Κατάργηση των μνημονίων, του μεσοπρόθεσμου πλαισίου δημοσιονομικής στρατηγικής 2012-2015 και των εφαρμοστικών τους νόμων -καταγγελία των δανειακών συμβάσεων που έχουν ως προαπαιτούμενο την εφαρμογή των μνημονίων».
Ο εισηγητής επί του συγκεκριμένου νομοσχεδίου του ΣΥΡΙΖΑ, βουλευτής Κερκύρας Στέφανος Σαμοΐλης, τόνισε με σαφήνεια και κατηγορηματικότητα στην εισήγησή του ότι υπερψηφίζει την πρόταση του ΚΚΕ και ανέλυσε τεκμηριωμένα τους λόγους για τους οποίους η ακύρωση των μνημονίων, των συναφών εφαρμοστικών νόμων και η απόρριψη μιας χρηματοδότησης με τους γνωστούς ληστρικούς και επαχθείς όρους, που συνοδεύεται και με μνημονιακές δεσμεύσεις, συνιστά προϋπόθεση για μια προοδευτική διέξοδο από την κρίση.

Νέοι καιροί, νέες τακτικές...

Κάθε φορά που στην Αθήνα γίνεται μεγάλη διαδήλωση, η Αστυνομία σε αγαστή συνεργασία με κουκουλοφόρους και μπαχαλάκηδες -τους γνωστούς «αγνώστους»- δημιουργεί εκείνες τις συνθήκες που και τη διαδήλωση θα διαλύσουν και θα αποτρέψουν τον κόσμο να κατέβει στην επόμενη.

Το ίδιο έγινε με τη δολοφονία των εργαζομένων στη Μαρφίν, το ίδιο έγινε και χθες, όπου ένας ακόμα διαδηλωτής άφησε την τελευταία του πνοή μέσα στα δακρυγόνα.

Το έργο αυτό, δηλαδή την Αστυνομία να παίζει «κλέφτες κι αστυνόμους» με τους «πελάτες της» διαλύοντας τις διαδηλώσεις, το παρακολουθούμε καθ’ όλην τη διάρκεια της μεταπολίτευσης.

Ενας «χορός των καταραμένων» στο κέντρο της πόλης, όπου οι αστυνομικοί «συγκρούονται» εν πρώτοις με «χρήσιμους» αντιπάλους, ώστε να βρεθεί...

το πρόσχημα και να γίνει μετά το γαία πυρί μειχθήτω - όπου ανεγκέφαλοι μπαχαλάκηδες, βαλτοί, ματατζήδες, σμπίροι, προβοκάτορες και πράκτορες βάζουν τους διαδηλωτές στη μέση κι όλα γίνονται ένα αξεδιάλυτο κουβάρι που πάντα διαλύει τις διαδηλώσεις, πάντα στέλνει τον κόσμο σπίτι του - τριάντα χρόνια τώρα η ίδια παράσταση. 

Αρκετά με τη Χρυσή Αυγή! Φτάνει πια η M...

ΜΙΖΕΡΙΑ.....

Αυτή η τρέλα, λοιπόν, πολλών αριστερών να υποτιμούν τον εαυτό τους και τον πολιτικό τους χώρο είναι εξοργιστική...

Κάθε μέρα επαναλαμβάνουν μονότονα "δεν κάνουμε τίποτα", "πού είμαστε", "αν δεν γίνει αυτό, αποδεικνύεται ότι..."... 

Και ταυτόχρονα, ένα δέος, μια υπερεκτίμηση της... κοινωνικής δράσης της Χρυσής Αυγής, μια πλήρης αποδοχή του λαϊκισμού της, μαζί με μια λυσσαλέα κριτική για την απουσία/αδυναμία μας να ανταποκριθούμε... 

Ε, λοιπόν, ΟΧΙ! 

ΜΕΓΑΛΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΣΤΟΥΣ ΧΑΛΥΒΟΥΡΓΟΥΣ!

ΣΤΗΡΙΞΗ ΑΠΟ ΠΑΜΕ ΚΑΙ ΣΥΡΙΖΑ!

Χιλιάδες κόσμου στην συγκέντρωση αλληλεγγύης στους χαλυβουργούς που οργάνωσε το σωματείο των εργαζομένων της Ελληνικής Χαλυβουργίας  στη γέφυρα Ασπροπύργου και στη συνέχεια έξω από την πύλη της Ελληνικής Χαλυβουργίας, την οποία έχουν καταλάβει τα ΜΑΤ.
Η συγκέντρωση ξεκίνησε σήμερα το απόγευμα στις 5:30 μ.μ. Πλήθος κόσμου συγκεντρώθηκε στη γέφυρα Ασπροπύργου σε συμπαράσταση στους απεργούς χαλυβουργούς.Η πορεία κατέληξε στο εργοστάσιο όπου μίλησε ο πρόεδρος του σωματείου των εργαζομένων.

Αντιπροσωπεία του ΣΥΡΙΖΑ βρίσκεται από το πρωί στην πύλη της χαλυβουργίας. Ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΣΥΡΙΖΑ Π. Λαφαζάνης, σχετικά με την επίθεση των ΜΑΤ στους απεργούς χαλυβουργούς, δήλωσε: «Η συγκυβέρνηση ΝΔ, ΠΑΣΟΚ και ΔΗΜΑΡ μετέτρεψε την Ελλάδα σε κράτος του Μάνεση, όπου τα ΜΑΤ κουρελιάζουν κάθε ίχνος συνταγματικού και συνδικαλιστικού δικαιώματος. Να φύγουν τώρα τα ΜΑΤ από την πύλη της Χαλυβουργίας και να αφεθούν αμέσως ελεύθεροι οι συλληφθέντες».

Ήρθαν και μας είπαν...

Και μείς δεν είχαμε το νου μας στο παιδί...

είχαμε το νού μας στο πως θα διατηρήσουμε τα "κεκτημένα", μια δουλίτσα... ένα σπιτάκι... μια συνταξούλα... να μπορούμε να βλέπουμε την Αννίτα Πάνια να ξεφτιλίζει ανθρώπους και να γελάμε... να χειροκροτάμε την ομάδα μας που ο πρόεδρος της ήταν γνωστό λαμόγιο.. αλλά εμείς τον υπερασπιζόμασταν.....

 Και στην ανάγκη την μεγάλη, περιμέναμε αυτούς τους "κουλτουριάρηδες" να μπουν μπροστά.. να φάνε τα χημικά και το ξύλο.. να βγάλουν αυτοί το φίδι από την τρύπα.... γιατί εμείς "αν τα παίρναμε στο κρανίο ...

δεν θα έμενε τίποτα όρθιο!!!

 Μας είχαν προειδοποιήσει.. ακόμα και με τραγούδια!!

 Εμείς τα σιγοτραδαγαμε, και αν πήγαινε κάτι στραβά νευριάζαμε... 

¨γιατί δεν κάνει κάτι η Αριστερά!"..

 Η συνηθισμένη ατάκα του καναπεδάκια..

 Και συνεχίζαμε να ζούμε το όνειρο μας... την αυταπάτη πολυτελείας σε συσκευασία MEGA και SKAI και ΑΝΤ1..... γελάγαμε με τους πολιτικοποιημένους.. και διαβάζαμε Espresso και ΓΑΥΡΟ και ΠΡΑΣΙΝΗ.

Και τώρα το παιδί ετοιμάζει τα χαρτιά του.... για την Γερμανία... για την Αυστραλία.... για να ξεφύγει από την ανεργία.. την κακομοιριά.......

Και μείς έχουμε αλαφιάσει... ψαχνόμαστε.. κοιτάμε για ηγέτες.. ετοιμαζόμαστε να ξανακάνουμε τα ίδια λάθη..

Δεν ξέρω αν είναι αργά, αλλά το σύνθημα στους τοίχους λέει

"Και τώρα που σου πήραν τον καναπέ;"...

http://kepparou.blogspot.gr/2012/07/blog-post_4911.html 

Το σύντομο καλοκαίρι της ολιγαρχίας

Του Πέτρου Παπακωνσταντίνου

Πηγή: ThePressProject

“Άλλη μια τέτοια νίκη και χαθήκαμε”, είπε ο Πύρρος μετά τη δύσκολη επικράτηση του αποδεκατισμένου στρατού του επί των Ρωμαίων, το 281 π.Χ.

 Παρόμοια συναισθήματα συνόδευαν, το βράδυ της περασμένης Κυριακής, τον βαθύ αναστεναγμό ανακούφισης των αστικών επιτελείων για τη σημαντική επιτυχία τους να αποτρέψουν τον σχηματισμό της πρώτης αριστερής κυβέρνησης στον Δυτικό κόσμο μετά την κυβέρνηση του Λαϊκού Μετώπου υπό τον Λεόν Μπλουμ, στη Γαλλία του 1936.

Η Νέα Δημοκρατία και το υπόλειμμα του ΠΑΣΟΚ γνωρίζουν ότι οι ψηφοφόροι τους ψήφισαν με κλειστή τη μύτη, υπό το κράτος του τρόμου που είχαν διαχύσει στην κοινωνία οι ωμές, άνευ προηγουμένου παρεμβάσεις των ξένων δυνάμεων και τα συγκροτήματα της κατ΄ ευφημισμόν “ενημέρωσης”.

  Ο Τσίπρας δεν είχε να αντιμετωπίσει σ΄ αυτή τη μάχη τον Σαμαρά και το Βενιζέλο, αλλά τη Μέρκελ, τον Ολάντ και τον Ομπάμα, που έκαναν μέχρι την τελευταία στιγμή προεκλογική εκστρατεία από τα δελτία των οκτώ.

 Παρόλα αυτά, ο ΣΥΡΙΖΑ εκτοξεύθηκε μέσα σε ένα μήνα από το 4.5% στο 27%, ενώ στο σύνολό της η Αριστερά (συμπεριλαμβάνοντας το ΚΚΕ και τις εξωκοινοβουλευτικές οργανώσεις) ψηφίστηκε από το ένα τρίτο του εκλογικού σώματος, πολύ περισσότερο από το ιστορικό 24% της ΕΔΑ, το 1958.

Όσοι, μικρόψυχοι ή λιπόψυχοι, σπεύδουν να μιλήσουν για ευκαιριακή, εκλογική φούσκα, που μοιραία θα συρρικνωθεί με την ίδια ταχύτητα που διογκώθηκε, παραγνωρίζουν τα ποιοτικά χαρακτηριστικά του αποτελέσματος και τον εκρηκτικό χαρακτήρα της συγκυρίας.

   Ο διπολισμός Δεξιά- Αριστερά που εκδηλώθηκε στο πολιτικό επίπεδο είχε σαφέστατο κοινωνικό περιεχόμενο. Η ανάλυση των εκλογικών αποτελεσμάτων κατά γεωγραφική περιοχή και κοινωνική κατηγορία αναδεικνύει κυριολεκτικά τη σύγκρουση δύο κόσμων. 

Η Νέα Δημοκρατία συσπείρωσε τη μεγάλη, μεσαία και μικρή αστική τάξη, την πλειονότητα των εκτός παραγωγής στρωμάτων, συνταξιούχων και νοικοκυρών, της υπαίθρου που έχει πληγεί λιγότερο από την κρίση και των μεγάλων ηλικιών, όπου ο φόβος κυριαρχεί ευκολότερα έναντι της ελπίδας.

  Αντίθετα, ο ΣΥΡΙΖΑ (και ως ένα βαθμό το ΚΚΕ) κυριάρχησε στους εργαζόμενους του ιδιωτικού τομέα (την κοινωνική κατηγορία όπου είχε την πιο θεαματική εκτόξευση μεταξύ των δύο εκλογών), τους ανέργους, τους μισθωτούς του δημόσιου τομέα, τους εργατικούς Δήμους της Β΄ Αθήνα, της Β΄ Πειραιά, της Α΄ Θεσσαλονίκης και τη νεολαία- τα πιο δυναμικά, στην παραγωγή και στον αγώνα, τμήματα της ελληνικής κοινωνίας.

ΕΜΠΡΟΣ ΓΙΑ ΝΕΕΣ ΗΤΤΕΣ, ΕΜΠΡΟΣ ΓΙΑ ΝΕΕΣ ΣΥΝΤΡΙΒΕΣ;

Του ΠΑΣΧΟΥ ΛΑΖΑΡΙΔΗ*

Δεν περίμενε κανείς ότι το ΚΚΕ ή η ΑΝΤΑΡΣΥΑ θα κρατούσαν τα ποσοστά της 6 Μάη. Ίσως ωστόσο περίμενε μια πιο προσεκτική -και σε ένα βαθμό αυτοκριτική- ανάγνωση του αποτελέσματος για μια πολιτική που χάρισε και στους δύο την ήττα.
Οι πρώτες ενδείξεις επιβεβαιώνουν την κλασσική ερμηνεία: "Δώσαμε δύσκολη μάχη, ευτυχώς σύντροφοι, αντέξαμε". Συνήθως συμπληρώνεται από το επαναστατικό μότο πως "αν οι εκλογές αλλάζαν τα πράγματα θα ήταν παράνομες", καθώς και από την λενινιστική αλήθεια πως οι επαναστάτες δεν κρίνονται από τις εκλογές αλλά από την ταξική πάλη.

Κι έτσι, καλώς εχόντων των πραγμάτων θα ζήσουμε μια περίοδο με μπόλικες δόσεις επαναστατικής ρητορείας για τις κοινοβουλευτικές αυταπάτες. Ωστόσο υπάρχει μια αντίφαση: Αν οι εκλογές δεν είναι κριτήριο των πάντων, γιατί τότε η παρουσία σε αυτές είναι το κριτήριο των πάντων; Γιατί για παράδειγμα η ΑΝΤΑΡΣΥΑ δεν επέλεξε μια δημόσια διατυπωμένη πρόταση μελών της για συνεργασία ή στήριξη στον ΣΥΡΙΖΑ; Γιατί η πολιτική, οργανωτική και ιδεολογική αυτοτέλεια της αντικαπιταλιστικής αριστεράς εξαρτάται ολοκληρωτικά από τον εκλογικό της διαχωρισμό;

Το πρόβλημα μπαίνει γιατί οι ίδιοι που μετεκλογικά υποτιμούν την εκλογική μάχη ένεκα του καταποντισμού, είναι ακριβώς αυτοί που προεκλογικά την υπερτιμούν. Της προσδίδουν μεταφυσικές ιδιότητες όσον αφορά την ύπαρξη και την ανεξαρτησία πολιτικών κομμάτων ή σχηματισμών. Στην ιστορία είναι δεκάδες τα παραδείγματα όπου επαναστατικά κόμματα, κομμουνιστικά κόμματα, και στην περίπτωσή μας ακόμα και το ΚΚΕ συνέβαλαν σε ευρύτερα λαϊκά ή αριστερά μέτωπα, στο βαθμό που τα πράγματα ήταν κρίσιμα. Και την Κυριακή, είτε μας αρέσει, είτε όχι, τα πράγματα ήταν κρίσιμα. Αν ακόμα και σήμερα δεν το αντιλαμβανόμαστε, δύο τινά συμβαίνουν: Είτε ο κομματικός πατριωτισμός μας έχει τυφλώσει, είτε το πορτοφόλι μας είναι υπερβολικά γεμάτο ώστε να παρακούμε τον ρόγχο μιας οικονομικά ετοιμοθάνατης κοινωνίας.

Venceremos

Προβλέψεις για τις εκλογές της 17ης Ιούνη

 Το ξεκαθαρίζουμε από την αρχή: Δεν έχουμε υπόψη μας καμία κρυφή δημοσκόπηση. Κι αν είχαμε, συνειδητά δεν θα την παίρναμε υπόψη.

 Κυκλοφορώντας όμως στην κοινωνία, διαβάζοντας όσα ευδιάκριτα διατυπώνονται ανάμεσα στις γραμμές, κυρίως όμως σταθμίζοντας τις μεταστροφές απόψεων ανθρώπων που είναι διαχρονικοί ‘δείκτες’ εκλογικής συμπεριφοράς, συμπεραίνουμε τα εξής:

Η πρώτη θέση ανήκει στον ΣΥΡΙΖΑ που φαίνεται πως θα έχει ποσοστό καθαρά πάνω από 30%. Πώς όμως μπορεί ένα κόμμα του 4,6% που εκτοξεύτηκε στο 16,78% να περάσει πάνω από τον πήχη του 30%;

Καταρχάς είναι πολιτικά πολύ ευκολότερο να πας από το 17% στο 30%, ιδιαίτερα στις παρούσες συνθήκες, από ό, τι να ανέβεις από το 4,6 στο 17%. Αντίστοιχα, απείρως δυσκολότερο να φτάσεις στο 4,6% χωρίς το κατάλληλο ‘σπρώξιμο’, από ό, τι να κάνεις μετά το άλμα στο 17%, αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία.

Ο κόσμος έχει καταλάβει για τον ΣΥΡΙΖΑ ότι “the party’ s here”, την ώρα που για το ΠΑΣΟΚ “the party is over”…  Καθώς οι κυρίαρχες δυνάμεις του αστικού μπλοκ έχουν κατορθώσει να σταθούν όρθιες μετά από τόσες θύελλες και να εγκλωβίσουν την αντιπαράθεση με τον κόσμο της εργασίας στο πλαίσιο του αστικού πολιτικού συστήματος, ο κόσμος προσπαθεί να σωθεί –ή έστω να περισώσει τουλάχιστον ό, τι μπορεί- με το μαγικό χαρτάκι της ψήφου.

Εκλογικές δεξαμενές, φανερές και κρυφές, υπάρχουν. Υπάρχει καταρχάς το ΠΑΣΟΚ, από το οποίο νομαδικά μεταναστεύουν στον ΣΥΡΙΖΑ αφ’ ενός ψηφοφόροι και αφ’ ετέρου  συνδικαλιστές, βουλευτές και πολιτευτές.

Η φαντασία στην εξουσία

Εγραψε: Pitsirikos

  

Δεν έχω καμία αμφιβολία πως ο ΣΥΡΙΖΑ θα είναι ο νικητής των εκλογών της 17ης Ιουνίου. Τα πράγματα δεν θα μπορούσαν να είναι διαφορετικά. Η επιλογή του ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές οφείλεται στο ένστικτο της επιβίωσης που διαθέτει η ελληνική κοινωνία.

Δεν ξέρω ποιοι είναι αυτοί που θα ψηφίσουν Νέα Δημοκρατία και ΠΑΣΟΚ σε αυτές τις εκλογές αλλά αυτό που ξέρω είναι πως είναι τελειωμένοι. Είναι τελειωμένοι σαν άνθρωποι.
Δεν ερωτεύτηκαν ξαφνικά οι Έλληνες τον ΣΥΡΙΖΑ και τον Αλέξη Τσίπρα. Δεν μπορούν, όμως, να ψηφίσουν Νέα Δημοκρατία και ΠΑΣΟΚ.
Δεν μπορεί μια γυναίκα να ερωτευτεί και να παντρευτεί τον βιαστή της. Ή μάλλον, μπορεί. Αλλά αυτή τη γυναίκα θα την αποκαλούν όλοι «καριόλα». Το χειρότερο είναι πως θα ξέρει και η ίδια ότι είναι καριόλα.
Όποιος Έλληνας διαθέτει έστω και λίγη αξιοπρέπεια δεν πρόκειται να ψηφίσει Νέα Δημοκρατία και ΠΑΣΟΚ, μετά τη χρεοκοπία και τον εξευτελισμό της χώρας. Είναι σαν να παραδέχεται πως δεν είναι ελεύθερος άνθρωπος. Είναι σαν να παραδέχεται πως είναι δούλος. Ακόμα χειρότερα: σαν να παραδέχεται πως είναι δούλος και το γουστάρει κιόλας.

Η ΑΡΙΣΤΕΡΑ, ΤΑ ΑΔΕΙΑ ΤΑΜΕΙΑ ΚΑΙ Η ΔΙΑΛΥΣΗ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ!

Γράφει o ΠΑΡΑΤΗΡΗΤΗΣ
ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΜΙΑ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ ΤΟ ΕΞΙΛΑΣΤΗΡΙΟ ΘΥΜΑ;
ΘΑ «ΣΚΑΣΕΙ» ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ Η «ΠΤΩΧΕΥΣΗ» ΚΑΙ Η ΕΞΟΔΟΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΥΡΩΖΩΝΗ;
Η οικονομικοκοινωνική κατάσταση της χώρας, η δημοσιονομική θέση της και η λειτουργία του κράτους και των υπηρεσιών του έχουν προσλάβει κάτι παραπάνω από εφιαλτικές διαστάσεις.
Τα έσοδα του κράτους καταρρέουν, οι δαπάνες υστερούν, η αποδιοργάνωση των φορολογικών υπηρεσιών επιτείνεται, οι διαλυτικές τάσεις στο κράτος κλιμακώνονται.
Μέρα με τη μέρα η βαθιά ύφεση γίνεται βαθύτερη, η ανεργία καλπάζει, το 40% των χαρτονομισμάτων που κυκλοφορούν έχουν αποσυρθεί και βρίσκονται σε θυρίδες, στρώματα και λίρες. Ο ΕΟΠΥΥ συσσωρεύει οφειλές, τα Ασφαλιστικά Ταμεία χάνουν έσοδα και σε λίγο δεν θα μπορούν να δώσουν συντάξεις.

Ξέρει η Αριστερά να κυβερνήσει ;;...

Μας έχουν βομβαρδίσει τόσο πολύ, επί τόσα χρόνια, τα δυο κόμματα εξουσίας, που έχουμε ‘ξεχάσει’ σχεδόν πως υπάρχουν και άλλες πολιτικές. Όσοι (και είναι πολλοί) που διακηρύττουν πως ‘αυτά που λέει η αριστερά’ είναι ανέφικτα ή εξυπηρετούν συγκεκριμένα συμφέροντα ή ψεύδονται . Δεν υπάρχει ‘ανέφικτο’. Υπάρχει ή όχι αληθινή πρόθεση. Στις παρούσες συνθήκες αυτή η άλλη πολιτική ακούγεται ακόμη πιο ‘άπιαστη’, καθώς έχουμε υποστεί και μια έξωθεν επικοινωνιακή επίθεση, πως σώνει και καλά, μόνο οι προτάσεις της Ευρώπης είναι εκείνες που θα μας βγάλουν με ασφάλεια απ’ την ‘κρίση’. Όμως και εδώ πρέπει να σκεφτούμε δύο δεδομένα. Πρώτα, πως οι Ευρωπαίοι ‘τεχνοκράτες’ αγνοούν την Ελληνική πραγματικότητα (αναδείχθηκε τα δυο τελευταία χρόνια ανάγλυφα). Έπειτα, πως οι επιταγές της Ε.Ε. εξαρτώνται απ’ τους εκεί πολιτικούς συσχετισμούς και έχουν σαφώς ταξική ταυτότητα.

Ένα απ' τα ψέματα, που ακούμε τον τελευταίο καιρό, είναι πως η ‘αριστερά’ δεν έχει κανένα απολύτως πλάνο, πως δεν ξέρει να κυβερνήσει, κλπ. Είναι ένα ‘αληθοφανές’ ψέμα, μιας και η αριστερά δεν έχει πράγματι ποτέ της ασκήσει κανονικά την εξουσία. Βρισκόταν στην γωνιά της αντιπολίτευσης και απλά ‘διαμαρτυρόταν’. Όταν όμως διαμαρτύρεσαι, στην πραγματικότητα έχεις ‘μελετήσει’ πρώτα το ‘λάθος’ πριν να το καταγγείλεις. Και η αριστερά έχει από καιρό καταλήξει σε πάρα πολλά πάγια ‘αιτήματα’ επί όλων των ζητημάτων. Θα αρκούσε τα πάγια αυτά αιτήματά να τα …γράψει σ’ ένα χαρτί για να διαθέτει το μακράν καλύτερο ‘σχέδιο κυβερνητικής πολιτικής’.

ΜΠΡΑΒΟ ΤΣΙΠΡΑ!

Δε θα έγραφα ποτέ «μπράβο Αλέξη», γιατί δεν τον νιώθω και δικό μου άνθρωπο.

 Αλλά το «Μπράβο Τσίπρα», το λέω εντελώς σοβαρά όπως θα το έλεγα για κάποιον ποδοσφαιριστή που έβαλε ωραίο γκολ σ’ ένα αγώνα ποδοσφαίρου που τον παρακολουθώ επειδή δεν έχω να κάνω κάτι καλύτερο.
Έχω βαρεθεί τα «καλά παιδιά». Τα «υπάκουα παιδιά». Τα «ξενέρωτα παιδιά». Μακάρι χίλιες φορές να αποδειχθεί ότι ο Τσίπρας είναι το τσογλάνι που λένε ότι είναι. Έναν τσόγλανο χρειάζεται αυτή η χώρα.
Τον χρειαζόμαστε για να αναστατώνει τους μαλακοπίτουρες σαν τον Σκανδαλίδη, τον Βενιζέλο και τον Σαμαρά. Βγήκαν οι λουλούδες και οι τριπλοσάγονοι να δηλώσουν τον αποτροπιασμό τους για τους χαρακτηρισμούς Τσίπρα στον Ολάντ «και μάλιστα μέσα στο ίδιο του το σπίτι».
Ξέχασαν όλοι αυτοί οι άθλιοι γυμνοσάλιαγκες που σήμερα μιλούν για «αγενή, αφελή και επικίνδυνο Τσίπρα», ότι επέτρεψαν στον Όλι Ρεν και στον Στρος Καν να μπουν μέσα στο σαλόνι του δικού μας σπιτιού, τη Βουλή, και να μας μιλήσουν με τον πλέον ταπεινωτικό τρόπο.

"...μπροστά δεν ξέρω τι θα βρώ, μα πίσω δεν γυρίζω"...

«Προσδοκούμε έναν ομαλό σχηματισμό νέας κυβέρνησης η οποία θα έχει υπό την ευθύνη της το πρόγραμμα προσαρμογής και επαρκή πλειοψηφία για να εφαρμόσει με αποφασιστικότητα τις δημοσιονομικές και δομικές μεταρρυθμίσεις που απαιτούνται».

Αυτή η αναφορά -νέα απροκάλυπτη παρέμβαση-, που περιλαμβάνεται στο προσχέδιο απόφασης της Συνόδου Κορυφής σχετικά με την Ελλάδα όπως μεταδίδει το διεθνές ειδησεογραφικό πρακτορείο Dow Jones Newswire και λέει στην ουσία "θέλουμε κυβέρνηση που θα εφαρμόσει το μνημόνιο" (!!!) δεν προκάλεσε -φυσικά- δηλώσεις από κανέναν από τους υποτακτικούς, οσφυοκάμπτες, των δανειστών - τοκογλύφων, που έβγαλαν ...τα λαρύγγια τους από χτές, για το "Ολανδρέου" !!!

«Το πολιτικό και εκδοτικό κατεστημένο της χώρας έχει συνηθίσει σε ηγέτες επαίτες»

«Όσον αφορά τις σημερινές δηλώσεις του κ. Αντ. Σαμαρά για τον επικεφαλής του ΣΥΡΙΖΑ ΕΚΜ, θέλουμε να υπογραμμίσουμε πως το πολιτικό και εκδοτικό κατεστημένο της χώρας έχει συνηθίσει σε ηγέτες επαίτες και ικέτες απέναντι στους ευρωπαίους, να στέκονται προσοχή, όπως ο κ. Γ. Α. Παπανδρέου μπροστά στην κα Μέρκελ και τον κ. Σαρκοζί στις Κάννες», αναφέρει σε ανακοίνωσή του το γραφείο Τύπου του ΣΥΡΙΖΑ σε απάντηση των δηλώσεων Σαμαρά.

Ολόκληρη η ανακοίνωση έχει ως εξής:..

Δημοσιογραφικά παραμύθια

Για τον Ντέιβιντ Κάμερον το καταλαβαίνω. Ήπιε κάνα δυο ποτηράκια παραπάνω, ένεκα του ότι κέρδισε η Τσέλσι, νόμισε ότι είναι στο 18^ο – 19^ο αιώνα, τότε που οι Εγγλέζοι είχαν τις αποικίες, άρχισε κι αυτός να λέει αυτά που έλεγε η Μέρκελ. Φαίνεται είναι κολλητική η σαχλαμάρα.

Τώρα που είπα σαχλαμάρα. Έδωσε συνέντευξη και το παιδί της Μαργαρίτας!  Είπε τα τρελά του και τον έβαλε μετά η μαμά για ύπνο. Εντάξει, τόσο του κόβει, τι να κάνουμε. Ο δικηγόρος του στο Ειδικό δικαστήριο, θα επικαλεστεί το ακαταλόγιστο.

Τα μόνα που πληρώνονται αδρά, για να λένε τις κουταμάρες τους είναι τα κανάλια. Τα δελτία παραπλανήσεων μου θυμίζουν κακοπαιγμένο έργο από ατάλαντους ηθοποιούς. Πάνε να παίξουν ταινία τρόμου και βγαίνει κωμωδία.

Καταρχήν προσπαθούν  να μας πείσουν πως η Αριστερά θα φέρει το τέλος του κόσμου. Ότι φταίει για όλα. Δεν έρχονται εξωγήινοι; Φταίει ο ΣΥΡΙΖΑ! Δεν κάνει ζέστη; Το ΚΚΕ φταίει! Κάνει ζέστη; Κάποιοι Αριστεροί είναι μπλεγμένοι! Το μόνο που δεν μας είπαν, ότι φταίμε για την καταστροφή των Αθηναίων στη Σικελία, ή την Άλωση της Τροίας. Αλλά όπου να ναι, θα το πουν κι αυτό. Εδώ έλεγαν παλιά, ότι θα τους πάρουμε τα σπίτια. Μας πρόλαβαν οι Τράπεζες, μην ανησυχείτε για μας. 

Ορθός λόγος

Εγραψε: Pitsirikos

Σύμφωνα με τη Νέα Δημοκρατία, το νέο ΠΑΣΟΚ και όλο το δεξιό συνονθύλευμα, η Αριστερά -που δεν κυβέρνησε ποτέ- κατάστρεψε τη χώρα, την οδήγησε στη χρεοκοπία και ενδεχόμενη νίκη του ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές θα εξαφανίσει την Ελλάδα από τον πλανήτη. Ο ορθός λόγος γεννήθηκε στην Ελλάδα αλλά είναι ολοφάνερο πως κάποιοι τον χρησιμοποιούν μόνο όταν τους συμφέρει.

Δεν ξέρω πώς μπορεί κάποιοι να περιμένουν να τους πάρεις στα σοβαρά, όταν υποστηρίζουν πως για τη χρεοκοπία της χώρας ευθύνεται η Αριστερά που δεν κυβέρνησε ποτέ και όχι οι ίδιοι που κυβέρνησαν επί δεκαετίες.
Και καλά, τους πολιτικούς μπορώ να τους καταλάβω· βλέπουν απέναντί τους το δικαστήριο και τη φυλακή, έχουν πανικοβληθεί και κάνουν ό,τι μπορούν για να εξαπατήσουν τους πολίτες για μια ακόμα φορά και να διασωθούν.

Τα παλιόπαιδα του ΣΥΡΙΖΑ

Καρτερός Θανάσης - ΑΥΓΗ

Βλέποντας κανείς τα πρόσωπα των βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ στην πρώτη -και τελευταία- συνεδρίασή τους, ακούγοντας τον Αλέξη Τσίπρα, παρακολουθώντας τις δεκάδες τηλεοπτικές συζητήσεις, κάτι αισθάνεται, που είχε πολλά χρόνια να αισθανθεί. Και καταλαβαίνει γιατί τόσος κόσμος τίμησε αυτή την παράταξη με την ψήφο του και πιθανότατα ακόμα περισσότερος κόσμος θα την εμπιστευτεί και στις επερχόμενες εκλογές. Όπως καταλαβαίνει επίσης γιατί οι σφοδρές επιθέσεις που δέχεται ο ΣΥΡΙΖΑ δεν φαίνεται να αλλάζουν μέχρι στιγμής τη γενική εικόνα.

Υπάρχει μια αφέλεια νεανική σ' αυτό το πολιτικό μαγαζί που κανένα από τα πολυκαταστήματα της εξουσίας ούτε διαθέτει, ούτε και ώς τώρα λογάριαζε. Και ταυτόχρονα μια πολιτική γενναιότητα, ένας ιδεαλισμός στα όρια του ρομαντισμού -θα τα αλλάξουμε, κουφάλες, όλα και θα πείτε κι ένα τραγούδι. Μια δύναμη εν ολίγοις καινούργια, πρωτόγνωρη, απροσδόκητη, που κάνει τον μπαϊλντισμένο, αηδιασμένο, κουρασμένο και οργισμένο πολίτη να αισθάνεται πως αξίζει τον κόπο η μικρή του έφοδος στον ουρανό. Αξίζει η εξέγερσή του εναντίον εκείνων που μονίμως μοιράζονται την εξουσία και διαμοιράζουν τα ιμάτια της ψήφου του. Αξίζει να εμπιστευτεί μετά από χρόνια και χρόνια καχυποψίας κάποιους, έστω κι αν αυτοί οι κάποιοι είναι διαφορετικοί. Ή μάλλον επειδή είναι διαφορετικοί.

 

Κοράκια και παλιάτσοι, με νύχια και με λάσπη, κόντρα στην Αριστερά

Είναι φανερό ότι προσπαθούν να διεξαγάγουν την αναμέτρηση στο γήπεδο τους, με στημένη διαιτησία που θα σιγοντάρει το αντικανονικό τους παίξιμο και θα κάνει τα στραβά μάτια στα πέναλτι και τα φάουλ στα οποία σκοπίμως θα υποπίπτουν συνεχώς.
Η Νέα Δημοκρατία θα ενεργοποιήσει όλα τα ρετάλια που έχει στον πάγκο της. Ήδη τα έχει ξαμολήσει στα τηλεπαράθυρα με σαφείς οδηγίες. Μην σταματάτε σε τίποτα. Μην διστάζετε να πείτε οτιδήποτε. Συκοφαντία, ψέματα, σύγχυση, αποπροσανατολισμός, θολούρα, φόβος, απειλές, όλα επιτρέπονται.

Γεωργιάδης, Γιακουμάτος, Κεφαλογιάννης, Τζαβάρας, Βαρβιτσιώτης και Σια, όλο το δευτεροκλασάτο πολιτικό προσωπικό της Δεξιάς που τράβηξε πρώτο ή δεύτερο κουπί στη λεηλασία της χώρας στο δρόμο για τη χρεοκοπία της, αναλαμβάνει τον πόλεμο λάσπης εναντίον της Αριστεράς και τρομοκρατίας σε βάρος του λαού. Με την ανοχή και την άμεση και έμμεση στήριξη από τους «έγκριτους» δημοσιογράφουςτων καναλιών των μεγαλοεργολάβων και εφοπλιστών, ακονίζουν τα νύχια τους για να ξεσχίσουν τις σάρκες της Αριστεράς.
Ούτε στην κορύφωση του Ψυχρού Πολέμου, ούτε από τη χούντα των συνταγματαρχών, δεν θα έχουμε ακούσει αυτά που πρόκειται να ακούσουμε μέσα στις επόμενες μέρες. Όλη η αντιλαϊκή χολή, όλος ο καταπιεσμένος τους φασισμός, όλα τα αυταρχικά τους ένστικτα, θα εκδηλωθούν σε ένα παραλήρημα μίσους, διχασμού, χυδαιότητας και μπόχας.

Lieberation: ΣΥΡΙΖΑ η ευκαιρία να αλλάξουμε την Ευρώπη

«Γεγονός ευρωπαϊκής κλίμακας» χαρακτήρισαν δύο Γάλλοι πανεπιστημιακοί την επιτυχία του ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές της 6ης Μαΐου στην Ελλάδα, με κοινό τους άρθρο στην αριστερή γαλλική εφημερίδα Libération.
Ισχυρίζονται, μάλιστα, ότι «σε μια χώρα που αποσυντίθεται ολοένα και πιο γρήγορα, εκεί που απλώνεται η παραληρηματική σκιά των νεοναζί, αυτός ο αριστερός σχηματισμός ενσαρκώνει την μοναδική αχτίδα ελπίδας. Ενάντια στον εκφυλισμό της νεοφιλελεύθερης Ευρώπης, η εναλλακτική περνάει από την Αθήνα».
Ο καθηγητής Οικονομίας Σεντρίκ Ντιράν και ο καθηγητής Κοινωνιολογίας Ραζμίγκ Κεσεγιάν δεν φείδονται εγκωμιαστικών χαρακτηρισμών.
Θεωρούν τον ΣΥΡΙΖΑ και τον πρόεδρο της Κοινοβουλευτικής του ομάδας Αλέξη Τσίπρα φορείς μιας «νέας ριζοσπαστική Αριστεράς των εργαζομένων, αλλά και των μη προνομιούχων. Ο αντικαπιταλισμός που υπόσχεται δεν περιορίζεται στον ανταγωνισμό κεφάλαιου-εργασίας. Η απώλεια των προνομίων αναγνωρίζεται πλέον ως αυτό που είναι: ένας μοχλός στην πάλη των τάξεων εξίσου σημαντικός με την μισθολογική εκμετάλλευση».