«Δεν έχει ανάγκη αυτή τη στιγμή η
κοινωνία μας από στείρο και τυφλό μίσος. Έχει ανάγκη από ανθρώπους που
μέσα από συλλογικότητες θα μπορέσουν να προσφέρουν» λέει ο συνθέτης,
στιχουργός και ερμηνευτής Αλκίνοος Ιωαννίδης, με αφορμή την
Πατρίδα*.
Κρ.Π.: Πώς έχεις βιώσει την σημερινή ελληνική κρίση; Πώς την έχεις αντιληφθεί, δηλαδή, με τη δική σου ματιά;
Αλκ.Ι.: Βιώνουμε αυτή την κρίση εδώ και πολλά χρόνια. Σίγουρα υπάρχουν νέα δεδομένα, αλλά δεν είναι κεραυνός εν αιθρία.
Είναι αποτέλεσμα χρόνιων ασθενειών.
Βιώναμε τα συμπτώματά τους, κάποια τα συνηθίσαμε, για κάποια γκρινιάζαμε
που και που, καμιά φορά κάναμε κάτι γι’ αυτά, καμιά φορά όχι… Ζήσαμε,
και καλά ανύποπτοι, την πολυετή προετοιμασία της σημερινής κατάληξης.
Δεν προέκυψε ξαφνικά.
Δεν αισθάνομαι, δηλαδή, ότι ζούσα σε μία υγιή χώρα, η οποία ξαφνικά αρρώστησε. Ίσα ίσα.
Δεχτήκαμε
τόσα πράγματα όλα αυτά τα χρόνια, τα οποία δεν μας άγγιζαν, ίσως, ή
–έστω- νομίζαμε ότι δεν μας άγγιζαν προσωπικά. Επιτρέπαμε, για
παράδειγμα, στις πόλεις μας, να μην είναι φιλικές προς τα άτομα με
αναπηρία, ή επιτρέπαμε στους εαυτούς μας και στους φίλους μας να ζουν
χωρίς να νοιάζονται ουσιαστικά και έμπρακτα για τον διπλανό. Δεχόμαστε
όλοι, δεκατρία χρόνια μετά τον σεισμό του ’99, τα ορφανά παιδιά του
Χατζηκυριάκειου να ζουν σε κοντέινερ, αφού οι ζημιές στο κτήριο δεν
έχουν ακόμη επισκευαστεί. Μα, ποιο μέλλον αξίζει σε μια κοινωνία που
έχει τα ορφανά παιδιά της σε κοντέινερ;
