Αναζητώντας τη συμπόνια στον αιώνα του μίσους

του Δημήτρη Τριανταφυλλίδη

Γιατί οι άνθρωποι, σύντροφε, ζουν από τη στιγμή πού βρίσκουν μια θέση στη ζωή των άλλων.
Τάσος Λειβαδίτης

Βασική προϋπόθεση για την κοινωνική συμβίωση είναι η συμπόνια. Αν δεν υπάρχει αυτή, τότε πολλές από τις σταθερές της ζωής καταλύονται και ο βίος του ανθρώπου μετατρέπεται σε ένα διαρκή αγώνα απέναντι στην εχθρότητα, το μίσος και τη δυσανεξία του άλλου.

Η απλή, καθημερινή συμπόνια, η ανιδιοτελής αγάπη για τον άλλον, το αίσθημα ότι συμπάσχεις με το διπλανό στο δύσκολο άθλο της βιωτής.

Αυτή η συμπόνια εξέλειπε από το τόπο εδώ και χρόνια. Η απουσία της όμως έγινε ιδιαίτερα αισθητή με το ξέσπασμα της κρίσης. Όταν απογυμνώθηκε το φκιασιδωμένο κορμί μιας κοινωνίας που βρισκόταν σε χαύνωση ή, κατ' άλλους, ζούσε το όνειρο της αέναης, κρατικά εγγυημένης, σε δανεικά στηριγμένης, ευμάρειας, η ανάγκη για συμπόνια έγινε ακόμη μεγαλύτερη. Μόνο που όταν επί δεκαετίες καλλιεργείς την ανελέητη ατομοκρατία και τον εγωισμό δεν μπορείς να περιμένεις από τη μια μέρα στην άλλη να ξυπνήσει στον άνθρωπο ένα από τα ευγενέστερα συναισθήματα που του δίδαξε η ανθρώπινη εξέλιξη.

Θα σε θυμάμαι και θα σ’ αγαπώ

Εγραψε: Pitsirikos

 

Όλοι την λένε σε όλους. Μιλάμε για μίσος. Πού το έκρυβαν τόσα χρόνια; Βρισίδια, προσβολές, αγωγές, επιστολές, ο κακός χαμός. Να την πω τώρα εγώ σε κάποιον, να τον κάνω σκουπίδι, για να αισθανθώ ανώτερος – «να, αυτός είναι σκατάς, άρα εγώ είμαι καλός». Και πόσο θα κρατήσει αυτή η «δικαίωση»; Μετά θα πρέπει να την πω και σε άλλον, και σε άλλον και κάθε μέρα σε κάποιον άλλον. Και πότε θα αγαπηθούμε;
Αν υπάρχει κάτι που με εξοργίζει -ή, καλύτερα, μου προκαλεί τρελή θλίψη- δεν είναι η χρεοκοπία, δεν είναι όλοι αυτοί οι απατεώνες που γεννάνε κάθε μέρα νέους απατεώνες, δεν είναι τίποτα από όλα αυτά που είναι στην επικαιρότητα.
Αυτό που μου μαυρίζει τα σπλάχνα είναι πως – τώρα πια- πεθαίνουν ωραίοι και καλοί άνθρωποι και την επόμενη μέρα είναι σαν να μην έζησαν ποτέ.
Είναι σαν να πεθαίνει ο κανένας. Το έχετε προσέξει;